با همه تلخی هایت و ناسازگاری هایت و بی رحمی هایت از ان روز تا اکنون من زنده ام هر چند بی رمق هر چند دل سرد هر چند نا امید اما هنوز نفس می کشم و به روزهای کودکی . که نه کودکی بود و جوانی . که نه جوانی بود و امروز . که نه امروز است و فردا هم که ... می خندم تلخ. من به تو اهای دنیا با این تن رنجور و دل زخمی هر صبح که چشمان م باز می شود نیشخند می زنم از سر ... نوشته شده توسط نیما در ساعت 23:13 | لینک |

می زنم به جاده هایی که روزی بوی تو را داشت.. عشق اسمانی ما جرآتی پر از صدا داشتمی زدیم به فال حافظ به امید لطف خواجهخواجه از لطف و کرامت غزلی پر از دعا داشت. پا به پای لحظه ها بود لحظه ترنم عشق. عشق اسمانی ما شاخه ای گل از خدا داشت. حرف حرف دل غزل بود غزلی برنگ مهتابغزل نگاه مستت سبدی گل از وفا داشت. عطر لبخند تو میشد گل و گلپونه ی احساس. دل بی تاب و عاشق فرصتی برا رها داشت. زه بس این پای خسته رفته در کوی خیالت بگسسته بند از بند چه بگویمت چه ها داشت. شرح ان رونق بازار دگر از خیال پرسمخبر از پژمردن گل دل خونین صبا داشت میشود دل به خدا داد دور از این مردم بی عارسخن از خامی دل هست دل من هنر کجا د